Cześć! 

Jestem Magda, skontaktuj się ze mną jeśli potrzebujesz wsparcia psychologa.

Moją misją jest pomaganie ludziom w tym, aby lepiej radzili sobie z emocjonalnymi trudnościami i dzięki temu, mogli żyć pięknym, satysfakcjonującym i spełnionym życiem.

6 + 3 =

FAQ

Najczęściej zadawane pytania

Czym różnią się psycholog, psychiatra i psychoterapeuta?

Znajomość różnic między psychologiem, psychiatrą i psychoterapeutą, może być przydatna w wyborze osoby, do jakiej należy się zwrócić, aby uzyskać określoną pomoc.

Psycholog

Psycholog jest osobą, która ukończyła studia magisterskie o kierunku psychologia. Najczęściej w swojej pracy osoba taka zajmuje się diagnozą psychologiczną, wykonywaniem testów psychologicznych oraz orzekaniem i opiniowaniem (np. predyspozycje do danej pracy).

Psycholog nie prowadzi psychoterapii, którą można wykonywać tylko po ukończeniu czteroletnich studiów psychoterapii oraz spełnieniu wszystkich dodatkowych wymogów dających uprawnienia do wykonywania zawodu psychoterapeuty.

Psychiatra

Psychiatra jest lekarzem medycyny, który posiada specjalizację z psychiatrii. Jego praca polega na diagnozie oraz leczeniu zaburzeń psychicznych i chorób psychicznych. Najczęściej proponuje farmakoterapię (leki), może też, jeśli ma odpowiednie uprawnienia, stosować psychoterapię. Często psychiatrzy współpracują z psychologami i psychoterapeutami. Jedynie psychiatrzy, w związku z tym, że są lekarzami, mają uprawnienia do wystawiania recept, zwolnień lekarskich i skierowań do szpitali.

Psychoterapeuta

Psychoterapeuta jest osobą, która ukończyła studia wyższe oraz specjalistyczne studia psychoterapii, odbyła własną terapię szkoleniową oraz poddaje swoją pracę systematycznej superwizji. Zwykle psychoterapeuta jest jednocześnie psychologiem lub psychiatrą. Praca psychoterapeuty polega na rozmowie (dialogu) i ma na celu pomoc w rozwiązaniu przeżywanych przez pacjenta trudności.

Czym jest pomoc psychologiczna a czym psychoterapia?

Psychoterapia i pomoc psychologiczna to z jednej strony dziedziny wzajemnie się uzupełniające, z drugiej strony, istnieją między nimi pewne różnice.

Psychoterapia, ma na celu udzielenie pomocy psychologicznej, są to różnego rodzaju oddziaływania psychospołeczne, zmierzające do poprawy funkcjonowania i samopoczucia danej osoby. Celem psychoterapii może być lepsze zrozumienie siebie, umożliwienie rozładowania emocji, uzyskanie akceptacji i zrozumienia, praca motywacyjna do podejmowania decyzji, aktywizacja i uczenie umiejętności przydatnych w relacjach interpersonalnych, pomoc osobom zdrowym przeżywającym kryzysy (np. utrata osoby bliskiej, rozwód, rozpad związku, utrata pracy) w konstruktywnym poradzeniu sobie z nimi, a także wspieranie w rozwoju osobistym.

Psychoterapia ma na celu usunięcie trudności  dotyczących przeżywania i zachowania. Jest procesem, który dzieje się w relacji terapeutycznej. Jest szczególną formą komunikacji, w której terapeuta oddziałuje na pacjenta, lub grupę pacjentów, posługując się psychospołecznymi (nie lekami) sposobami wpływania na stan psychiczny osoby.

Psychoterapeuta dba o nadanie takich cech relacji miedzy sobą a pacjentem, by pacjent mógł poznać ukryte znaczenie swoich objawów i ich przyczyn, mógł wypracować sobie nowe formy funkcjonowania, a także lepiej zrozumieć motywy swojego dotychczasowego przeżywania i działania.

Dlaczego w terapii ważny jest temat przeszłości?

Analiza historii życia pacjenta jest bardzo ważnym obszarem pracy psychoterapeutycznej, ze względu na fakt, iż przyczyny problemów i objawów często mają swoje korzenie właśnie w przeszłości. Oznacza to m.in., że sposoby tworzenia relacji z ważnymi osobami w dzieciństwie, odzwierciedlają się w dorosłości, poprzez  podobieństwo w zawieraniu związków osobistych i zawodowych, a niezaspokojone pragnienia, potrzeby, czy traumatyczne przeżycia, ujawniają się w aktualnych trudnościach. Przykładem może być osoba mająca surowych i nadmiernie krytycznych rodziców, która przeżywa silny stres w pracy, zwłaszcza w kontaktach ze zwierzchnikami oraz jest stale niezadowolona z siebie i swoich osiągnięć, lub osoba, która doświadczyła w dzieciństwie opuszczenia ze strony ważnej osoby i obecnie przejawia trudności w budowaniu bliskich, satysfakcjonujących związków. Prawdą jest, że nie można zmienić przeszłości, można jednak zmieniać to w jaki sposób będzie ona wpływać na obecne życie.

Czy terapeuta powie mi co mam zrobić?

Zwykle bywa tak, że łatwiej jest udzielić dobrej rady, niż z niej skorzystać. Ludzie proszą o radę, a potem słysząc, „powinieneś / nie powinieneś zrobić …”, „ nie przejmuj się”, „weź się w garść” itp., czują się często niezrozumiani, lub w przypadku niepowodzeń, mogą obarczyć odpowiedzialnością tego, który „źle” doradził. Pomimo testowania różnych zaleceń, coś nadal utrudnia zmianę sposobu myślenia i działania. Tymi właśnie ukrytymi przeszkodami zajmuje się psychoterapia. Psycholog jednak nie rozwiąże dylematów za pacjenta. Pomoże w rozważeniu różnych możliwości, ale wybór pozostawi klientowi. Celem terapeuty jest wzmacnianie u pacjenta autonomii i samodzielności, co korzystnie wpływa na rozwój osobisty oraz codzienne funkcjonowanie.

Jak długo trwa terapia?

Psychoterapia nie jest operacją medyczną, która poprzez wycięcie pewnych elementów lub wszczepienie innych, wyleczy psychikę. Bardziej przypomina uczenie się, które jak wiadomo jest dłuższym procesem, wymagającym zrozumienia, ćwiczenia, sprawdzania, doskonalenia itp. W nauce nowych rzeczy jak i w terapii zaczynamy od ugruntowania i uporządkowania podstaw, zanim rozszerzymy spektrum myślenia i działania, co również wymaga czasu. Często też problem, początkowo określony w jednym zdaniu, w toku terapii okazuje się bardziej złożony, rozkładający się na różne sfery życia, lub odkrywamy, że tak naprawdę coś zupełnie innego było sednem trudności.

Tak więc, każda terapia wiąże się z indywidualną problematyką i historią pacjenta oraz jego zaangażowaniem w proces zdrowienia. W związku z tym trudno określić uniwersalną długość psychoterapii. Można szacować, że będzie to kilka tygodni, miesięcy czy nawet lat, a może okazać się, że poprawa nastąpi szybciej niż zakładaliśmy. Niemniej decydując się na terapię, warto oprzeć się na realistycznych o niej założeniach.

Na czym polega zasada tajemnicy obowiązująca w gabinecie psychologicznym?

Psychologa / psychoterapeutę obowiązuje zasada tajemnicy zawodowej, dlatego wszelkie notatki, zapisy sesji, wyniki badań psychologicznych, są przechowywane w sposób uniemożliwiający powiązanie ich z danymi osobowymi. Konsultacje superwizyjne, również zapewniają anonimowość.

Wyjątkiem są sytuacje, w których istnieje zagrożenie czyjegoś życia lub zdrowia oraz gdy psycholog dowiaduje się o popełnieniu przestępstwa. Z tajemnicy zawodowej może zwolnić sąd lub prokurator.

Ponadto w celu zapewnienia dyskrecji i poczucia zaufania, terapia odbywa się w komfortowych warunkach, w odpowiednio przygotowanym pomieszczeniu.

Co to jest superwizja?

Superwizja polega na omówieniu przebiegu prowadzonej terapii z bardziej doświadczonym psychoterapeutą, posiadającym certyfikat superwizora. Jej celem jest poprawa efektywności pracy terapeuty, poprzez odpowiednie ukierunkowanie, korektę błędów lub utwierdzenie w dotychczasowym sposobie prowadzenia sesji. Spotkania superwizyjne odbywają się z zachowaniem pełnej anonimowości. Z superwizji powinien korzystać każdy psychoterapeuta, niezależnie od swojego doświadczenia zawodowego.